Akti i liderit te opozites kryer ndaj diplomatit Ceka eshte i denueshem, prek dinjitetin e njeriut qe eshte i mbrojtur nga cdo deklarate e te drejtave te njeriut. Andaj besoj se duhet te jemi pak me kurcimtare me analogjite siperfaqesore.

delet duke blegeritur qe ujku ta kuptoje gabimin, te kerkoje falje dhe te beje kthese ne te ardhmen.

Janë të
shumta dhe të pafundme hallet e shqetësimet
tona…. Ato i vuajmë e na çfaqen,
ditë e natë para syve. Na përsëriten në lloj-lloj
formash e variantesh… Në ëndërra e, përhumbemi
në zhgjëndrra. Na stresojnë e lënë pa gjum, apo na zgjuajnë në mes të natës… Sa
për ilustrim do kujtoj nja dy-tre prej tyre…: Ishte ditë behari; përmes vapës përvëluese,
mbrrita në fund të pallatit. Kalova portën dhe mora nga ashensori, ndala para
tij, për të shtypur butonin, ndërkaq, sytë që më lëshonin lilaz, nga vapa e
hidhur, mezi vunë re se butoni nuk funksiononte. “Uf…!
“ O Zot…!” Më shpërtheu nga thellësia e shpirtit një ofshamë dëshpëruese. “Kush ngjitet në katin e nëntë nëpër shkallë…?!
“ Sa shpesh detyrohemi ta marrim këtë rrugë të lodhëshme…!”
Duke gulçuar nga lodhja, çapita një nga një
shkallët, me gjunjët e këputur e trupin që më dridhej, mbushur gjithë djersë…
Mbrrita në sheshpushimin para derës
sime. U ndala. Këmbët s’po më
mbanin. As të zgjidhja këpucët s’po kisha fuqi.
Bëra një gjysëmrrotullimi e, u
ula në shkallën më të afërt. Prita të
mblidhja pak fuqitë, e mandej, me përtesë,
zgjidha lidhëset e këpucëve. Avash-avash u çova. U bëra gati të trokisja në derë…
Pa arritur të veproja, dera u hap me tërsëllëm. Gruaja m e fëmijët u gjendën
përballë meje. Gjullurdinë e sherrin që kishin nisur brënda, po e vazhdonin
para hundëve të mia. Sa më panë, ulëritën:
-“S’kemi
ujë… ! U qelbëm, një javë pa u larë…! Enët janë bërë kapicë mbi lavaman…! Banja
ka ndezur erë gjithë shtëpinë…!” Fuqitë
m’u shkrehën edhe më keqë… “Më mirë të mos kisha ardhur…”- thash me vete. Ata vazhduan me më shumë agresivitet: -“Je
burrë ti apo ç’dreqin je…?! As ujë s’je
në gjëndje të na sigurosh…?! –E…
Ç’të bëj unë…?! U përgjigja si i zënë në faj.
–Edhe vjet kështu vuajtëm… Punonjësit e ujësiellsit asqë donin t’ia
dinin… Vetëm kur morrën 40.000 lekshin nën dorë, bën diçka…” -“Fundja, merrë në telefonë Kryeministrin…!
M’u hakërruan, – kështu nuk jetohet…!!!” -“Mirë thoni, se kaloi një vit eca, që
kam bërë kërkesë për një sinjal telefoni fiks, por… asqë do t’ia dij
njeri,..! Me sa duket duan pare nën dorë…!
–Siç flitet…” Ndërkaq, një lëmsh m’u
mblodh në grykë e në çast m’u shfaqën
para syve moria e halleve pafund…
Dimër. I ndryshëm nga të tjerët.
I lagur, nga një shi i butë, i shumëpritur, mbrrita në fund të pallatit.
Muzgu i mbrëmjes kish nisur të mbështillte, me tisin e tij të hirtë, objektet përreth.
Ngjita shkallët kryesore. Në koridorin e tij të gjatë, drita s’kish “Eh…! Dreq
o punë…!” Shfreva me vete. “Kush ngjitet në gjithë këtë errësirë në katin e nëntë…!:

-“Kush ngjitet në
gjithë këtë errësirë në katin e nëntë…!? Ç’të bëja…? U afrova ngadalë te fundi
i shkallëve. Asgjë s’mund të shikoja. Mendova me vete: “ kot thonë se sybardhët
shikojnë edhe natën…” Shtriva dorën e djathtë dhe kërkojta hekurin e parmakut
të shkallëve. E gjeta. Ishte akull i
ftohtë. Duke u mbajtur pas tij me kujdesë, hodha këmbën e majtë në shkallën e
parë. –“Kush ngjitet nëpër këtë errësirë –pus…! përsërita. Ta bënë tjeti xëk në
sy…” Ndërkohë, instiktivisht, shtriva edhe krahun e majtë përpara , që të
mos goditesha gjëkundi e, mos përplasesha me ndonjë që zbriste nga sipër. Në
shkallët fundore matesha disa herë para se të çoja këmbën, semos pengohesha…
Çapit, dal-ngadal, shqyej sytë semos më kthjellohej shikimi. Ik e mallko me
vete për këtë gjendje të tmertrshme
errësire, situatë që na ndodh shpesh. Ndonse ftohtë, i ftohtë i pranueshëm për
stinën, prapseprapë u lodha e u djersita. Bulza djerse të ftohta e mornica më
përshkonin trupin. Mezi mbushesha me frymë e, herëpashere gulçoja dhe çfryja.
Thithja ajrin e lagur që më rëndonte mushkritë, e bluaja mendime nga më të
ndryshmet, për këtë gjëndje skëterrë…
-“Vallë, kush do të na nxierrë nga kjo situatë…?! Mendoja, kaluan 17
vjet në tranzicion e, në vend të bëjmë përpara, po shkojmë mbrapa” Në sheshpushimin
përpara derës u ndala. Shpiva pak këmbët dhe fërkova duart. Në çast, m’u lbyrën
sytë nga ndriçimi i menjëhershëm. –“Ptu! Thash, tani erdhën këto dreq…?! Trokita
në derë. Askush s’mu përgjigj. Kapa dorezën, e ula poshtë dhe e shtyta. U hap dera. Zbatha këpucët, vara xhiboksin në
portmanto e u drejtova nga dhoma ku
rrinte gruaja me fëmijët. Ishin përqëndruar te televizori, ku zhvillohej debat.
Ilir Rusmaili, ashtu topolak, i mbërthyer fort pas kolltukut, “gati për sulm”,
me ata sytë picërrues që i vërtiste ngado e s’i ndalte askund, fliste me zë të
lartë e ton imponues. Thelbi i atyre që ai deklaronte ishte: Rezultatet
marramendëse e investimet e paimagjinueshme që ishin bërë gjatë asaj periudhe dyvjeçare,
që ata kanë pushtetin. Sipas tij, “në mënyre të habitshme janë rritur
pensionet…. Është dyfishuar importi i energjisë elektrike… “etj, etj. -Edi Rama, e ka fajen, -deklaronte ai, – Edi s’ka
bërë asgjë për Tiranën…! –Ku i ka shkollat që premtoi?! –Po gjelbërimin ku e
ka…?! –Po…, po…,etj,etj… -Ua!
Ofshama. Të tjerët kthyen kokat nga unë.
–More, po ky mos e shfren këtë mllef ngaqë nuk i shikon më ato shkollat e
djegura e gjysëm të rrënuara, nga luftrat e 92-97-tës…?! -Ua…! Ua…! I ka ngelur qejfi, duket , se nuk
po e shikon më “lulëzimin” e atyre kioskave prej llamarine, që ishin mbjellë
ngado… nga qendra në çdo cep të Tiranës… Nuk janë më ato çadrat e pista e
leckat që mbulonin ish pazarin tek lulishtja para Parlamentit… As zallamahia e pazareve të pista, para çdo
pallati, trotuari, në çdo rrugë…. Aha…!
Edhe ato lloj-lloj ngrehinash e mbeturinash, në të dyja anët e Lanës, e në çdo
cep të Tiranës, janë zhdukur. Shumë e shumë objekte sociale: çerdhe, kopshte,
shkolla, zyra administrative, qendra shëndetësore, pallate shumëngjyrëshe etj, etj janë bërë të
rinjë… Nejse…, mesa duket, i vjenë keq
edhe për atë erën kundërmuese, të shurrës e të pisllëqeve të tjera: shiringa
droge, plehra, fekale… që përhapeshin, që nga ana veriore e Parkut Rinia, në
çdo cep të tij, e ngado prapa e përreth barakave të llamarinta, e strehve të
murta ku përmirin pianecët e drogaxhinjtë… ,të kudondodhura në Tiranë… Më shkon mendja se ndjen njëfarë xhelozie e
mllefi për lulishtet e gjelbërimin e gjithanshëm që po përhap Edi Rama… Mbase
dëshironte t’i realizonte vet, për të
marrë edhe ai ndonjë dekoratë nga ndërkombëtarët…, se s’e pati fatin ta mbillte ndonjë rrogoz gazon, në ato
lulishtet e zhuritura nga vapa e dheu, në periudhën 6-vjeçare , të qeverisjes
së parë Saliut . -“Mirë thot! M’u
kundërvu dikush nga fëmijët, -ja s’e
shikon ti, kjo rruga për tek ne, gjithë baltë është… Po zbulon edhe të tjera,
ai Sokoli, nëpër cepat e qytetit. Hë…?! Pse s’i
ka bërë Edi këto?! –Fonde ka pasur plotë…! Pa hequr vëmëndjen nga Rusmaili, dëgjoja
edhe fëmijën… Iliri vazhdonte të fliste edhe për transportin urban: -Eshtë në
pikë të hallit…!”, -thoshte. -Po,
po…! Thash, – ka të drejtë. –E ka fjalën
për ata furgonët e shpejtë, si pikat e shiut, që të ndalnin para këmbëve,
në çdo metër e në çdo rrugë që të lëvizje…. Sa s’të shtypnin, me tërsëllëmin e
babëzinë e konkurencës….! -Eh…! Vërtet edhe më shumë mund të bëhej, e do të
ishte bërë, por… veç të tjerave, që në zgjedhjet e kaluara lokale, kur konkuroi
edhe Avokat Ngjela, pothuajse u ndërpre puna për 6 muaj… Po sherri për Zogun e Zi, që zgjati një vit
e, më në fund puna u pengua e, një million e ca dollar, nga djersa e popullit,
shkoi në hale…!? Tani, që Gjykata Kushtetuese e quajti të paligjshëm
prishjen… Kush do t’i paguaj dëmet?! Si
gjithnjë, populli i mjerë… Se ku pyet për
drejtësi e ligj ky Kryeministër, lëre ç’thotë me gojë… A u kujtohet Maksim Haxhia? Po Zef Brozi? Po
të tjera e të tjera vendime gjyqësore, qoftë edhe ai “Për ushtarakët e dalë nga
reforma e në pension…”? Për çdo gjë,
Saliu e ka bërë dhe e bën vet ligjin. Po ç’flasim dhe ne… Ai s’mbajti
përgjegjësi e s’dha asnjë llogari, kur u shkoq e shkatrrua shteti, kur u dogj
vendi e u gjakos populli… pale, këto të tjerat. E,
ndërsa dëgjonim e bisedonim mes nesh, Ilir Rusmaili vazhdonte edhe më me tërsëllëm, me atë agresivitetin e tij
imponues, që të bënte ta thyeja në çast
televizorin… Ai tani, fliste për
ndotjen e ajrit… -Ja, m’u drejtua
oponenti familjar, -po për këtë nuk ka
të drejtë, ai…?! -Ka
ore, ka të drejtë, por… mos vallë ishte
më i pastër ajri, mes atyre
plehrave e qelbësirave të kohes së Saliut të Paarë…?! – Opopo…!
-Dale, se m’u kujtua ai rasti i vitit 1992, kur kishim për vizitë
familjen e nderuar greke, Gabrielatos. –A u kujtohet?! Në atë kohë rrinim me
shtëpi në Lushnjë. Ata erdhën
e ndejtën tek ne një javë. Në një nga ditët i sollëm të shikonin e vizitonin
Tiranën. Mbasi e shëtitëm atë dhe e pamë, ashtu të shkrumbuar siç ishte në çdo
cep të saj, pa autobus, se kuptohet s’bëhej fjalë të kish?! Më në fund u nisëm
për t’u kthyer në shtëpi. Edhe rrugën deri tek ish “Qyteti i Nxënësve” e bëm në
këmbë. Kur…, aty, Eleni, po i bënte me shenjë Kristinës. U afrova dhe e pyeta
vet, sepse Kristina kishte mësuar vetëm “Ne” e “Oqi”-asnjë fjalë tjetër s’dinte greqisht. Vetëm me shenja merrej
vesh. Eleni më tha se kishte nevojë të shkonte në tualet. –Obobo…, -thash
me vete, ku do t’i gjej ?! Në çast vura re se aty përballë ndodhej një
perimeshtitëse. U afrova me shpejtësi drejt saj. -Të
lutem, i thash, – a ka ndonjë tualet këtu afër…? – Kam një mikeshë të huaj… -Ja,
më tha, është një tualet këtu mbrapa dhe bëri me dorë, … -Të
faleminderit! -i thash dhe, pa e zgjatur, ika me vrap. –Hajde
shpejt! I thash time shoqeje dhe kapa për krahu Elenin, duke lëvizur në
drejtimin që më tregoi perimeshitsja .
–Këtu është tualeti i thash më shumë Elenit, sesa time shoqeje. –Shpejt! i fola zëdridhur, Kristinës, duke ia lënë në
dorë Elenin. Vet, qëndrova aty i sikletosur. Ato ikën me shpejtësi në drejtimin
që u tregova. Humbën pas murishteve të gjysëmngrehinës. Mbas disa sekondave
dëgjova ulërima nga zëri I Elenit. -Obobo…!
Thash me vete, ç’pati vallë?! Mandej edhe disa të gulçitura, në formë shtërzimi
për të vjella… Ashtu, në ankth, prita disa minuta. Pastaj i pashë të dilnin nga
“tualeti”. Ime shoqe e mbante për krahu, ndërsa Eleni ecte duke u lëkundur, me
dorën e djathtë kishte mbërthyer fortë hundën e, me të majtën bënte very
përpara fytyrës. Njëkohësishte, bërtiste me zë të mbytur hundor, duke bërë nga
unë: -“Mavro
albanezi, mavro… mavro…! -Çfar
është?- Pyeta time shoqe. -Pu…pu…!!
Bëri ajo dhe kafshonte me duar faqet. -Çështë,
moj çështë….?!- Vazhdova ta pyesja. -Aty
s’kishte tualet…!-As derë e as dritare, vetëm gjysëmmure të rrënuar e, sheshi
ku kish qenë koridori e brenda, i të dyja atyre ndarjeve që kishin qenë, ishte
plot me mut….
–Ua…! Ua…! -Eleni volli aty, nxori
zorrët e shkreta…! –Por ngaqë e kish zenë keq, u ulë në një cep, më shumë
jashtë se brenda e,… ç’të them….?! –më tepër villte nga goja se sa kryente nevojën… -Ç’u turpëruam! U
skuqa e u sikletosa sa nuk kish më por, ç’të bëja?! U mundova ta kaloja si me
shaka e ta justifikoja, atë gjendje të ndyrë…
Edhe miku im Theodhoriu, i shoqi i Elenit, e mori vesh të gjithë
situatën, por ai ishte pak më i durueshëm e i arsyeshëm. E kuptonte dhe e
vlerësonte më me realizëm situatën tonë. Mandej, gjetëm një autobus shkatarraq
dhe u kthyem në shtëpi. Por, shprehjen e Elenit: “Mavro albanezi, mavro…” jo
vetëm e kujtonim gjithmonë ato vite, por edhe në këtë situatë të tensionuar e
tmerësisht irrituese, ajo na bëri të qeshnim. Me të drejtë,
m’u duk mua, deputeti Musaraj, me argumenta bindës, mbronte ndryshimet e mëdha
që ishin bërë në Tiranë Brenda dy mandateve të Ramës… Foli për punët e shumta të realizuara, por… a
mund të duronin Rusmaili dhe Basha?! Ata, me një urrejtje të habitshme dhe
shfrim egërsire, ashtu edhe si Ylli Pango-psiko(logu), ca ditë më parë, ulërinin e i mbytën me fjalë të kota
kundërshtarët. Shfrytëzonin çdo sekondë për t’ju mbushur mëndjen atyre
përballë, e sidomos për t’i trrullosur
mendjet popullit të shkretë, për “bëmat e tyre”. E, pse duhet ta kenë
mendjen njerëzit te errësira që u qorron sytë?! Te çmimet që ngrihen çdo ditë…
e për çdo gjë…?! Te mjekësia e pashpresë, ku hyrja në spitalë, nga 2000 lekë
(të vjetra) që taksohej më parë, tani taksohet 20 000 lekë….? Te premtimet e
Saliut për 24 orë drita e ujë, por që janë paksuar edhe nga sa kohë kishte më
parë, tek ato sharjet e mashtrimet marramendëse kundër Nanos… që tani e lëvdon e, e bën hero, “Lider
Historik”… Te ai ligji famkeq, i marsit 2006, i cili me trajtimin, (vërtet) të
pa imagjinueshëm , që ju bënë zyrtarëve, me rroga milionëshe, e të
trashëgueshme, të cilët i kthen në
mbretër e, trashëgimtarë mbretrish, sa është e pamundur të përballohen nga supet e këllqet e skeletosur,
të këtij populli të mjerë, ku s’ka ditë
të mos dëgjojsh për disa të vetëhelmuar, vetëvarur, të luajtur mendësh,
apo që heqin qafe njëri-tjetrin, në familje, fqinjësi e shoqëri,…. Hajdut
xhepash që shtohen çdo ditë si mizat e dheut…, të gjithë sa më sipër, nga
pamundësia e të mbijetuarit, pamundësia e të mbajturi frymën gjallë fëmijëve….
A mos vallë, njerëzit, mendojnë këta zyrtarë, të lumtur e të bërë çakërqef nga
dehja e pushtetit…. Vetëflijohen apo flijojnë njerëzit më të dashur të
familjes, ngaqë nuk kuptojnë “lumturinë” që ju kanë krijuar qeveritarët e tyre
“bamirës”…?! Kurse ndihma sociale, pensionet e llojeve të
ndryshme, më shumë ulen, e aspak, apo fare
pak ngrihen, me pikatore të papërfillshme, sepse faktikisht shtrenjtimi
i kostos së jetesës, e çmimet e të gjitha produkteve që rriten çdo ditë, i ka
çvlerësuar pa arritur në xhepat e
hallexhinjëve… Vallë,
nuk i ndien e vuan populli këto?!
Sidoqoftë, megjithëse hapur jua thotë Saliu, por edhe të tjerët, me
mashtrimet që ju bëjnë çdo ditë e më shumë, prapseprapë ne mashtrohemi. E hamë
“sapunin për djathë”. O
njerëz! Le t’ju besojmë më shumë atyre që shikojmë e perceptojmë , apo
vuajmë mbi trupin tonë, sesa mashtrimeve
që na bëjnë qeveritarët. Dielli nuk mbulohet me shosh…! Ju
lutem: Mos u vetmashroni!!

Dajo
Memo

kete vend, ne emer te femijve te tij.. ( E ben si gjynaqar, se “qenka fukara…”

“informazioni nuk eshte per kuptu, por per te marre pozicion” – Foucault